Mahima Dhakal

जसरी मौन छन आज, निलो किताबका ती चिल्ला पान्नाहरु,
विवश रहयो त्यो बुडि औलो!
निलो मसिमा लत्पताएर कठै, कत्ती लोभिला आँखाले थिचिक्क थिचेको हो
फेस्बुकका पृष्ठहरुमा, क्रोधले थिच्दै होला किबोर्ड अहिले
"ए सरकार: किन चुप छौ: किन भ्रष्टाचार?"
प्रत्यक पटक खबर आउदा, पल्टाइ पल्टाइ हेर्नु बुडि औलो!!
हैन हैन:
कतै होला पनि त्यहि बुडि औलो, खट्खटि चौध खरब नोट गन्दै
कतै आज हो कि भोलि भन्दै।

किन अब गुरु द्रोण नै चाहिएको हो कि?
काटीदिन त्यो बुडि औलो
अनि कलियुगका एक्लब्ब्यहरु पनि चुप लागेर हेर्छन
महा-रमिता!!!!
येहिबिच कतै बिध्रोहको कलम समात्दै गरेको बेला
तपाइको बुडि औलाको एक थम्ब्स-अप
फेरि मतपत्रमा होइन,
यो कबितालाइ!!

कता-कता मन बहकिए जस्तो लाग्छ,
पिंजडामै रामाउदा, आकाश बिर्सेको जस्तो लाग्छ,
हृदय बाधेको तिमीलाई, फुकाउन मन डराएपनि
मायाजाल बुझ्न, आफैले नचाहेझैँ लाग्छ

आजसम्म आफ्नो बाटो एक्लै बनाएकी म,
रङ्गमञ्चमा उठ्छन् प्रश्नहरू सबै,
उत्तर भेटिन्छ तर अर्थ हराए जस्तो लाग्छ,
हामी र हाम्रो सोच्दा "मेरो" अस्तित्वो हराएझै,
तिमीमा हराउन खोज्दा, आफूनै हराउछु कि जस्तो लाग्छ!

प्रेमिका मात्र बन्नु त छैन
तर शास्त्रमा लेखेको प्रेम येही हो जस्तो लाग्छ,
सायद षड्यन्त्र म आफै बुन्दै छु,
जब मेरो प्रेमको कुरुछेत्र बन्छ,
सकुनी नि मै, कृष्ण नि मै जस्तो लाग्छ!

एक कप
मायाको चिया भित्र
हलिदेउ न थोरै मिठास तिम्रो गुलियो प्रेमको!
आनि गाढा चियापत्ती जस्तो रङ्ग
चढ्ला कि कतै।।

छुट्टाउने छु म
प्रत्येक बधा,
प्रत्येक पिडा,
त्यो चियाछान्ने बनेर,
खुसियाली मात्र झर्नेछ कपमा!!

सुरुप्प पारेर मन्दमुस्कानले,
त्यो एक सुर्की प्रेमको
सङै लगाउला नि हुन्न?